About

Over mij en mijn werk

Is het mijn werk gegeven zijn eigen lot en bestemming te kennen?

Mocht daar iets zinnigs over gezegd kunnen worden dan is dat in rationele termen niet te duiden. Immers, uit de bronnen van ons bestaan, uit onze ziel komen de vermogens en krachten die ons sturen. Het zijn de toevalligheden en plotselinge gebeurtenissen die ons leven een draai geven. Dat wil zeggen, waar intuïtie, gevoel, de wil en liefde hun slag slaan. Daaruit ontstaan keuzes. Niet door ons verstand en de rationele keuzes die wij mensen in ons leven maken. Grote keuzes in het leven worden niet gemaakt vanuit de gedachte dat het leven in de maatschappij maakbaar en te plannen is maar veel eerder door innerlijke impulsen als een soort overlevingsstrategie van het individu.
Het werk dat ik maak, zo zullen veel mensen zeggen, is onaangepast. Dat was al vanaf het begin . mijn werk stroomt niet met de rivier mee. Het kiest en koos altijd voor een ietwat andere richting. Dat heeft veel weerstand opgeleverd, want zoals gezegd: de rivier wil iedereen en alles met haar mee laten stromen. En die weerstand op zijn beurt verbaasde mij en begreep ik niet. In mij spreekt slechts de natuur.

Wie stuurt de zwerm spreeuwen? Wie stuurt de school vissen? Zijn dat de vogels en de vissen die zich veilig in het midden begeven? Of zijn het de enkelingen aan de randen die de gemeenschap soms bewust en ongewild in een andere richting stuurt? Immers, alleen aan de randen ontstaan veranderingen, niet in het midden.

Maar daar is het mij in eerste instantie helemaal niet om te doen.

Ik leef en werk van binnenuit. Mijn universum zit in mijn hoofd en hart en de buitenwereld speelt daar een te verwaarlozen rol bij. Mijn innerlijk kompas wijst niet naar politieke, economische of maatschappelijke concepten. Ik koers naar waarheen ik wil, waar ik naar begeer en verlang. Ik hoeft geen antwoord te geven op de maatschappij: krant, of televisie, nieuws, kennis, zij kunnen slechts mijn wil en richting dwarsbomen.

Mijn werk staat vreemd tegenover de encyclopedie van de kunst. Het is mooi, inspirerend en verstandig dat het er is maar de kennis daarin opgeslagen is niet noodzakelijkerwijs een instrument voor mijn werk.

Ik heb mijn eigen oor te luister gelegd naar het leven. Ik ben daar op authentieke wijze mee bezig. Ik hoef niet te zoeken naar oorspronkelijkheid, ik ben oorspronkelijk. De weg naar mijzelf, naar mijn bronnen, daar wandel ik op. Die weg hoef ik niet te zoeken, ik begeef mij al op dat pad en dat is zo vanzelfsprekend dat ik de notie niet heb dat anderen nog niet op hun pad zitten.

Andermans werk begrijpen? De grote kunstenaars uit de geschiedenis? Dat zij alleen te begrijpen zijn vanuit de tijd waarin zij leefden? Daar heb ik geen boodschap aan. Tijd begrijpen is een ding, het leven begrijpen een ander ding. Ik ken geen nieuwsgierigheid of begeerte in de richting van de traditie. De filosofie van de kunst heeft voor mij beperkte waarde.

Er is een werkelijkheid. En die werkelijkheid doet zich aan mij voor. Slechts met die werkelijkheid werk ik . Wat doet het mij. Is het sympathie wat ik ervaar? Is er aantrekking? Connectie?

Ik als subject wordt getrokken naar het object en niet andersom. Of het om een plastic bekertje gaat naast een vuilnisvat of het hoofd van Einstein, beide vertegenwoordigen voor mij dezelfde waarde. Het object is voor mij een verschijningsvorm aan het geestesoog. Niet wat Einstein voorstelt of de geschiedenis van het plastic bekertje.

Zo sta ik in de constant veranderende werkelijkheid.

Ik ben primair reactief.